با عنوان :  بررسي ارتباط پلي مورفيسم های فاکتورهای انعقادی

در ادامه مطلب می توانید تکه هایی از ابتدای این پایان نامه را بخوانید

و در صورت نیاز به متن کامل آن می توانید از لینک پرداخت و دانلود آنی برای خرید این پایان نامه اقدام نمائید.

دانشگاه آزاد اسلامی

واحد ارسنجان

دانشکده علوم پایه، گروه زیست شناسی

پایان نامه برای دریافت درجه کارشناسی ارشد (M.Sc)

گرایش: زيست سلولي تكويني

عنوان کامل پایان نامه کارشناسی ارشد:

بررسي ارتباط پلي مورفيسم های فاکتورهای انعقادی PT(rs1799963)،

FGB (rs1800790) و PAI-1(rs1799889) در زنان ایرانی مبتلا به ميوم رحمي

برای رعایت حریم خصوصی نام نگارنده درج نمی گردد

تکه هایی از متن به عنوان نمونه : (ممکن می باشد هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود اما در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل می باشد)

چكيده

بررسي ارتباط پلي مورفيسم های فاکتورهای انعقادی PT(rs1799963)،

FGB (rs1800790) و PAI-1(rs1799889) در زنان ایرانی مبتلا به ميوم رحمي

مقدمه: میوم ها تومورهای خوش خیم، جامد و تک کلونی سلولهای عضله صاف دیواره رحم می باشند. میوم ها در 40% -20% از زنان در سال های باروری رخ می دهند. ترومبوآمبولی وریدی (VTE) از عوارض شایع سرطان می باشد. درحال حاضر چندین عامل خطر ژنتیکی برای ترومبوز مرتبط با سرطان شناخته شده می باشد، با این حال، سهم عوامل ترومبوتیک در بیماران مبتلا به سرطان نتایج متناقضی دارد. اگرچه، ارتباط ترومبوز وریدی با میوم بزرگ رحمی گزارش شده می باشد اما پیش از این، تأثیر پلی مورفیسم های مرتبط با ترومبوز بر روی خطر بروز میوم رحمی نامشخص بوده می باشد.

مواد و روش ها: در مطالعه حاضر، سه پلی مورفیسم ژن فاکتور انعقادی انتخاب شدند و با بهره گیری از روش ARMS-PCR مورد مطالعه قرار گرفته می باشد. در این مطالعه شیوع پلی مورفیسم های ژن پروترومبین(PT) (rs1799963)، بتا فیبرینوژن (rs1800790) (FGB) و بازدارنده ي فعال كننده پلاسمينوژن1 (rs1799889) (PAI-1) در 70 زن با تشخیص کلینیکی میوم رحمی و 70 زن سالم مورد مطالعه قرار گرفتند. داده ها به وسیله نرم افزار (version 19) SPSSو با کمک واکاوی آماری کای دو (2χ) تجزیه و تحلیل شدند.

نتایج: نتایج این مطالعه نشان داد که پلی مورفیسم هایPT ، FGB وPAI-1 با افزایش خطر ابتلاء به میوم رحمی در جامعه مورد مطالعه ارتباطی ندارند (05/0p>). در این مطالعه نشان داده گردید که شیوع میوم رحمی با افزایش سن افزایش می یابد؛ میوم رحمی تا بیش از 40% در بین زنان 50-41 سال رخ می دهد.      

کلید واژه: فاکتور انعقادی، میوم رحمی، ترومبوز، پلی مورفیسم ژنتیکی

مقدمه :

   مطالعات متعددی نشان داده می باشد که ترومبوز وریدی یک عارضه شایع در بیماران مبتلا به سرطان می باشد (118،84،46،18). Turosseau برای اولین بار در سال 1865، دریافت که تومورها باعث ایجاد تغییراتی در سیستم هموستاز می شوند (102،72،67،38،20). تأثیر قطعی اجزای انعقادی در رشد اولیه تومور مشخص نشده می باشد؛ به عنوان مثال رشد تومور در حیوانات دارای کمبود فیبرینوژن و نوع وحشی مشابه می باشد (74،73). به هر حال در طی متاستاز، فاکتورهای انعقادی تأثیر مهمی را در پایدار نگه داشتن و بقای سلولهای توموری اعمال می کنند (77،76،73،75،52،25).

   از آنجایی که ميوم ها نئوپلاسم[1] هاي خوش خیم عضلات صاف میومتریوم می باشند (59)، در اين مطالعه براي اولين بار ارتباط پلي مورفيسم چندين ژن از پانل ترومبوز با خطر بروز ميوم رحمي (لیومیوم یا فیبروئید)، مورد بررسي قرار خواهد گرفت. مانند اين ژن ها مي توان به فاكتور II (پروترومبين) ، β- فيبرينوژن و بازدارنده ي فعال كننده پلاسمينوژن1(PAI-1)[2] تصریح نمود.

1-2- نئوپلاسم :

   اصطلاح نئوپلاسم از دو کلمه یونانی neos به معنای جدید و plassia به معنای قالب شدن مشتق شده می باشد. نئوپلاسم از لحاظ بالینی به دو نوع خوش خیم و بدخیم تقسیم می گردد که هر دو نوع آن از رشد غیر طبیعی سلولها ایجاد می شوند (11). سارکوم[3]های رحمی یک گروه نادر از نئوپلاسم ها محسوب می شوند (104،121).

1-3- سارکوم رحمی :

   سارکوم رحمی تومور نادر با منشأ مزودرمال می باشد و 6-2% بدخیمی های رحمی را تشکیل می دهد (10). سارکوم های رحمی از لحاظ بافت شناسی به سه نوع سارکوم استرومایی اندومتری (ESS)[4]، کارسینوسارکوم (تومور مولرین مختلط بدخیمMMMT)[5] و لیومیوسارکوم (LMS)[6] طبقه بندی می شوند (21)؛ در این مطالعه پس از آشنایی با انواع لیومیوسارکوم به نوع لیومیوم خوش خیم رحمی آن پرداخته می گردد.

1-3-1- لیومیوسارکوم :

   لیومیوسارکوم بافت نرم تهاجمی به دست آمده از سلولهای صاف عضلانی می باشد و معمولاً منشاء آن بافت رحم و یا دستگاه گوارش می باشد. سن متوسط درگیری در لیومیوسارکوم پائین تر از سایر سارکوم های رحمی می باشد. شیوع بالاتر و پیش آگهی بدتر در زنان آفریقایی و آمریکایی دیده می گردد. علائم بیماری کوتاه مدت می باشد و برای بیماری اختصاصی نمی باشد این علائم شامل خونریزی واژینال، احساس درد در ناحیه لگن و احساس توده شکمی می شوند.

5 نوع بالینی لیومیوسارکوم هست که عبارتند از: (1) لیومیوسارکوم میکسوئیدی[7]؛ (2) لیومیوبلاستوم[8]؛ (3) لیومیوماتوز داخل وریدی[9]؛ (4) لیومیوماتوز منتشر صفاقی[10]؛ (5) لیومیوم خوش خیم رحمی[11] (9).

  • لیومیوسارکوم میکسوئیدی با ظاهر ژلاتینی و حاشیه مشخص، تومورهایی هستند که به بافت های مجاور و عروق خونی شدیداً تهاجم می کنند.
  • لیومیوبلاستوم، تومور عضله صاف می باشد که به صورت اپی تلوئیدی با سلولهای روشن و پلکسی فرم بروز می کند.
  • لیومیوماتوز داخل وریدی با رشد خوش خیم عضله صاف به داخل کانال های وریدی لیگامان پهن و وریدهای رحمی و ایلیاک مشخص می شوند.
  • شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     
  • لیومیوماتوز منتشر صفاقی نادر می باشد و با ندول های خوش خیم عضله صاف که در حفره صفاقی پراکنده اند، مشخص می گردد.
  • لیومیوم خوش خیم رحمی، تومور عضله صاف رحم می باشد که گاهی به صورت بدخیم رفتار می کند و متاستاز خوش خیم به وجودمی آورد که به ریه ها یا غدد لنفی منتشر می شوند (9).

1-4- ميوم ها :

   ميوم ها تومورهاي خوش خيم و تك كلوني سلولهاي عضله صاف ديواره رحم مي باشند. میوم علاوه بر عضله صاف، از اجزای ماتریکس خارج سلولی شامل کلاژن، پروتئوگلیکان و فیبرونکتین نیز تشکیل شده می باشد. میوم شایع ترین تومور جامد لگن در زنان می باشد که منجر به بروز علائم در 25% زنان در سنین باروری می گردد. با در نظر داشتن اینکه میوم می تواند در بسیاری از زنان بدون علامت باشد، شیوع واقعی آن تا بیش از 70% تخمین زده می گردد (70). میوم ها از رشد بیش از حد عضلات صاف و بافت همبند در رحم به وجودمی آیند (33).

   دو مؤلفه در پیشرفت میوم هست؛ (1) تبدیل سلولهاي عضلانی طبیعی به سلولهاي عضلانی غیر طبیعی و (2) رشد آنها به تومورهای بالینی قابل تشخیص که مورفولوژیشان مشابه سلولهای عضله صاف میومتریوم طبیعی می باشد. میوم ها ممکن می باشد دارای یک یا چند جهش باشند و به صورت عقده های توموری با اندازه های مختلف (که به عضله صاف دیواره میومتریوم متصل شده اند) دیده شوند. میوم ها با مقادیر مختلفی از فیبروز های بافت همبند خارج سلولی احاطه شده اند. یافته های میکروسکوپی نشان می دهند که میوم ها از سلولهای ستاره ای شکل ماهیچه صاف تشکیل شده اند (14).

   تشخیص فاکتورها و مکانیسم های مولکولی درگیر در تبدیل سلولهای میومتریوم طبیعی به سرطانی در سطح سلولی ناشناخته مانده می باشد. چندین مطالعه در سطح ژنومیک نیز شواهدی را مبنی بر وجود محیط مولکولی تغییریافته میوم در مقایسه با میومتریوم طبیعی نشان می دهد؛ که می توان آنها را بعنوان بیومارکر های دخیل در طریقه رشد میوم مورد ارزیابی قرار داد (65). ررسی کلی الگوی اظهار ژن مربوط به میوم رحمی [12](ULMs) نشان می دهد که صدها ژن، مانند ژن هایی که دارای تأثیر های کاربردی در تکثیر سلولی، فرق و تولید ماتریکس خارج سلولی هستند، دچار بی نظمی می باشند (122).            

1-4-1- طبقه بندی میوم ها :

   میوم ها براساس محل قرارگیریشان در رحم طبقه بندی می شوند. میوم های زیر سروزی[13]، دقیقاً در زیر ناحیه سروز رحم قرار گرفته اند و ممکن می باشد دارای پایه و یا بدون پایه باشند. میوم های درون دیواره[14] ای اکثراً در داخل ضخامت میومتریوم پیدا نمود می گردد، اما ممکن می باشد حفره رحم را از حالت طبیعی خارج کنند. میوم های زیر مخاطی[15] زیر مخاط رحم (اندومتریوم) قرار گرفته اند و مانند میوم زیرسروزی، ممکن می باشد دارای پایه و یا بدون پایه باشند. 95% لیومیوم ها از نوع تومورهای زیرسروزی و درون دیواره ای می باشند و 5٪ باقیمانده به صورت زیر مخاطی ظاهر می شوند (شکل 1-1) (69).
شکل (1-1). محل قرار گیری میوم ها در رحم (34)  

   عوارض بالینی میوم، که احتمالاً با محل قرارگیری آن در رحم مرتبط می باشد، می تواند با طیفی از علائم، مانند درد شکمی شدید، بی اختیاری ادرار و یبوست همراه باشد. میوم ممکن می باشد منجر به ناباروری، سقط های خود به خودی، زایمان زودرس و یا سخت زایی گردد (99).

1-4-2- شیوع میوم در ایران :

   در مطالعه ای که از نظر محل قرارگيري ميوم در زنان مبتلا صورت گرفت، 5/42 درصد از زنان ميوم داخل دیواره ای، 7/36 درصد ميوم زیرسروزی، 4/3 درصد ميوم زیرمخاطی، 9/14 درصد هر دو نوع ميوم درون دیواره ای و زیرسروزی و نهايتاً 2/2 درصد از زنان، هر دو نوع ميوم زیرسروزی و زیر مخاطی را داشتند (4).

1-4-3- عوامل خطرزا :

   مطالعات گسترده ای در حال انجام هستند تا اثرات عواملی که بر رشد و پیشرفت میوم ها ی رحمی دخیلند را مشخص کند. عوامل خطر شامل افزایش سن، چاقی، رژیم غذایی، ورزش، ضد بارداریهای خوراکی، سن شروع اولین قاعدگی، سابقه خانوادگی، تفاوت های نژادی و غیره می باشند.

1-4-3-1- افزایش سن :

   تحقیقات نشان می دهد که با افزایش سن به خصوص در 40 سالگی، شیوع میوم افزایش می یابد. عوامل هورمونی مرتبط با قبل از یائسگی ممکن می باشد تنظیم کننده های مهم برای پیشرفت میوم در اواخر سال های باروری باشد (78).

تعداد صفحه :109

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

قیمت : شش هزار تومان

***

—-

پشتیبانی سایت :        ———-        serderehi@gmail.com